ღღ:.نامه های خط خطی:.ღღ

نامه هفدهم"شاكي"

nemehayekhatkhorde — Mon, 07 Jul 2008 09:27:41 GMT

سلام خدا جون

خوبي؟

يه چن ساعتي هست كه دارم به خودم و خودت فكر ميكنم! دارم به اين فكر مي كنم كه تو چقدر شبيه خضر(ع) اون عالم فرزانه هستي ومن چقدر شبيه به موسي(ع) همون شاگرد كم طاقت.

اما تو فرزانه تر از خضري و من كم صبر تر از موسي! خدا جون من نمي تونم ببينم عزيز ترين كسم رو ازم ميگيري بدون اينكه علتش رو بدونم.يا نمي تونم ببينم دشمنم رو از همه ي خطرها با يه ديوار نجات مي دي! خدا جون من مفهوم اين كاراي تو رو نمي فهمم. خدا جون نمي فهمم چرا اوني كه ظلم ميكنه ، خيانت ميكنه، بايد هميشه خوش باشه! خدا مگه دنيا دار مكافات نيست؟ پس كي؟ اره درسته تو يه روز حسابي هم قرار دادي اما خودت تو كتابت گفتي:"انسان هميشه شتاب زده است" منم انسانم، منم شتاب زدم، منم عجولم، طاقت اينهمه ظلم رو ندارم.

گاهي به موسي(ع)حسوديم ميشه. حسوديم ميشه از اينكه خضر خيلي زود علت كاراشو گفت اما تو،تو الان 18 سال كه علت هيچكدوم از كاراتو نمي گي، هيچكدوم هيچكدوم هم نه منظورم بيشتراش بود!

نه خدا جون، نه نگو كه داري منو با موسي (ع) مقايسه ميكني. خدا موسي علاوه بر اينكه بنده ي تو بود، بر گزيده ي توهم بود، تو حرفات رو از طريق فرشته ي وحي بهش ارسال ميكردي اما من فقط يه بندم، يه بنده ايي كه حرفات رو گوش نميكنه و عجول، يه بنده معمولي مثل هزاران هزار تاي ديگه. من فقط يه بندم كه حرفاتو از طريق يه كتاب كه يه متعلق به قرنها پيش ميشه باهاش حرف ميزني.

پس ديدي كه من و موسي چقدر باهم فرق داريم!

تازه موسي(ع) با اينهم مقامي كه داشت سر سومين كار خضر(ع) صبرش لبريز شد چه برسه به من!

4/4 / 87

1:30 بامداد

نامه شانزدهم "آدم"

nemehayekhatkhorde — Sat, 28 Jun 2008 10:43:18 GMT

سلام مونس تنهايي من

آره بازم منم همون ديوونه هميشگي ميخوام بازم از تنهايي ام برات بگم.

آخه ما آدما يه عادت بدي كه داريم اينه كه موقع خوشي به يادت نيستيم اما امان از تنهايي،ديگه فقط تو ميشي مونس تنهاييامون.

خداجون عجب صبري داري.

ميدوني خداجون به نظر من روزگار مثل پالت نقاشي،دنيا و رنگهاش روي پالت،توهم نقاش زيبايي ها.

اما بعضي وقت ها يه نقاشي رنگش تيره ميشه مثل دل تنهاي من.

اما بعضي وقت ها به رنگ آبي رنگ آزادي رنگ خوش زندگي.

دل من و زندگي من شده بوم نقاشي تو خداجون.

بعضي وقت ها هم رنگ آخر،رنگ زرد،رنگ ترديد و نفرت تمام دل منو مي پوشونه،اما من خوب ميدونم توهمه ي اين لحظه ها با مني وهميشه به ياد مني.

يادم نرفته كه تو اين جور لحظه به من ياد دادي كه با اين همه رنگ چه جوري بازي كنم و چه جوري قشنگترين رنگو برا زندگيم بسازم ولي خودت ميدوني آدما تو بهترين لحظات هم در مقابل زندگي كم ميارن

وبه تو متوسل ميشن دقيقا مثل الان من.

همه ي زندگي يه جور بازي كه بعضي وقت ها برنده وبعضي وقت ها بازنده اي مهم اينه كه كم نياري.

موقعيت هايي هم بوده توزندگي كه با اون همه تلاش،بازنده اين بازي شديم كه اين باخت يه تجربه برا آينده بوده.

خداجون دوست دارم اندازه ...

دلم در دستان اوست!!"شاکی"

nemehayekhatkhorde — Thu, 29 May 2008 12:23:46 GMT

روزی دل شکسته ام را به عرش بردم. خدا روی تختش نشسته بود با دیدنم از جای برخاست و گفت:( امدی بند بزنی؟)

گفتم:(اری!)

و دلم را سپردم به دستش کمی نگاه کرد و زیر و رویش کرد و گفت:( چه کردی با امانتم ای انسان؟! اینکه دیگر جای بند زدن ندارد. این است رسم امانت داری؟! مرا بگو که زمین را به شماها سپردم!!!؟)

بالاخره چینی نازک دلم را بند زد و انرا را دوباره به من داد همرا با کوله باری از سفارش!!!!

وقتی که داشتم از درب عرش خارج میشدم صدایم زد برگشتم و گفت:(ای انسان دلت را نزد من بسپارو برو . در زمین پیش این ادم اهنی ها دلت خریداری ندارد !!!)

و من مثل همیشه که خدا برای تنهایی خودش بهانه میاورد بی اعتنا به حرفش درب را محکم بستم و از عرش خارج شدم و بازگشتم به زمین!

همه جارا گشتم . در کوچه و خیابان جار زدم:(شده این دل حراج. بدوید یک دل مجانی!.قیمتش یک لبخند به همین ارزانی) اما هیچ کس نشتافت. اما هیچ کس لبخند نزد.حتی مجنون هم دلم را قرض نگرفت . حتی فرهاد هم بیستون را نشکافت....

دوباره برگشتم به عرش کلون را زدم و درب باز شد و خدا دوباره برخاست و لبخندی زد و گفت :(آمدی بند بزنی؟)

اما نگاهش کردم و با حرکت سرم گفتم:(نه)

گفت:(پس چه میخوای؟؟!)

گفتم:(امدم که بمانم . دلم در زمین خریاری نداشت!)

خدا خنده ی بلندی سر داد و گفت:( اه یادم امد تو همان انسانی. بمان دلبندم .منتظرت بودم . می دانستم که میایی ولیچقدر دیر امدی؟! بیا که خریدار قلب نازک و شیشه اییت منم! بیا همینجا نزد خودم بمان . دل تو خانه ی من است به کی میخواستی خانه ای را اجاره بدهی؟؟؟!!!)

شرمگین از حرف خدا بودم که او تنها خریدار دل بند زده ام بود و من همچنان ابلهانه در روی زمین دنبال خریدار میگشتم !!!!

نامه ی پانزدهم"آدم"

nemehayekhatkhorde — Sat, 24 May 2008 11:04:18 GMT

سلام خداجونم

منم همون بنده ي ...

واقعا نميدونم از كدوم گروه بنده هات هستم،نميدونم خوب،بد،شاد وشايدم غمگين. فقط اينو ميدونم كه تو يكي از اين گروه ها هستم.

هميشه تو بهترين لحظات وبدترين لحظات زندگيم در كنارم بودي وهستي.واين بزرگترين دل خوشي زند گيم كه تو تكيه گاهمي.

ودوباره برايت از تنها يي واين دل غم زده ام مينويسم.

دوباره زير بارون گريه كردم مثل خودش آروم وآهسته تا كسي به جز تو صدايم را نشنود.

آهسته زير بارون قدم زدم تا كسي صداي پا يم را نشنود.

آهسته زير بارون زمزمه كردم كه كسي صداي غمگينم را نشنود.

اي خدا با تو سخن مي گويم از اين دل غم زده ام،باتو از تنهاييم مي گويم،از بغضي كه در گلويم نهفته است،از فريادي كه در سينه ام خاموش شده است.

مي خوام با صداي بلند گريه كنم واز غم دل سوخته ام بگويم مي خوام اونقدر فرياد بكشم كه دوباره صدامو بشنوي.

دلم مثل يه آسمون ابري گرفته نه رنگي داره ونه چيزي براي زندگي،

چيزي مثل خوش رنگيه يه آسمون دل باز آبي .

"اي فرياد رس فرياد رسان به فريادم برس"

نامه چهاردهم"شاکی"

nemehayekhatkhorde — Thu, 01 May 2008 11:20:22 GMT

سلام داداشی

خوبی؟

داداش مهدی دلم خیلی برات تنگ شده ! داداشی تورو خدا انقدر با من سر سنگین نباش . داداش قشنگم تو رو به خاک طلاییه با هام قهر نباش...

می دونم ابجی کوچیکه ی بدی برات بودم. تموم قولایی که بهت داده بودم رو فراموش کردم زدم زیرشون و بی وفا شدم و بهت سر نزدم اما تو که مهربونی منو ببخش.

می دونم تو این سه چهار ماه حتی یه بار هم باهات حرف نزدم و لی الان یه دنیا حرف و یه دریا بغض تو گلومه.

یادت میاد شب بود تازه از حرم برگشته بودیم {ز} بهم گفت بیا بریم گلزار شهدا و من گفتم نه.می ترسم!.خلاصه که اون شب {ز} منو به زور اورد تو گلزار.{ز} مزارت رو بهم نشون داد و گفت:ابجی هر وقت دلت گرفت بیا اینجا. وای چه لبخندی داشتی!!! هیچ وقت دیگه اون لبخندت رو ندیدم اخه هر هفته که میومدم لبخندت با هفته ی گذشته فرق داشت.

وای دیگه بعد اون شب من چه روز و شبایی داشتم .چقدر تو خلوتم باهات حرف میزدم و تو و خدا هم چقدر قشنگ به حرفام گوش می دادین!

یادت میاد داداشی اون روزا وقتی که اذان می شد تند تند می رفتم و وضو می گرفتم تا مثل خودت اول وقت نماز بخونم؟ همه از کارام تعجب می کردن اخه من و نماز اول وقت!!!

یه روز {ز} بهم گفت چه خبرته؟ وایستا با همدیگه نماز می خودنیم .

یادته چی گفتم؟ گفتم داداش مهدی نبسته تا من بهش برسم!!! ولی حالا خیلی وقته که نمازام رو اول وقت نمیخونم و یا بهتر بگم اصلا نمی خونم...

یا اون روز رو یادته مثله طلبکارا اومدم پیشت و گفتم:ببین داداش مهدی یا منو کربلایی می کنی یا من دیگه ابجیت نیستم!! دو هفته هم طول نکشید که فهمیدم می خوایم بریم کربلا.. یادته چقدر با ذوق اومدم سر مزارت چقدر اونروز خوشحال بودیم!!!

چه روزای خوبی داشتیم چقدر باهم گریه کردیم خندیدیم چقدر به حرفام گوش دادی!!!

داداش مهدی به اندازه کودکیام با اون روزا فاصله دارم. دلم بد جوری هوای مزارت رو کرده ... دلم واسه بوی عطرت تنگ شده.

امسال جنوب هم همش به فکرت اما چه فایده!!!!

داداش مهدی می دونم الان هر کی این ناممو بخونه مثله نا مه های قبلیم میگه تخیلی یا اینکه میگه زیاد تریپ بچه مثبتی نیا...

اما خودت و خدا میدونید که هیچکدوم از این حرفا و نا مه هام دروغ نبوده و همه از ته دلم بوده.

می دونم الان بالای سرم ایستادی و داری نامتو میخونی پس اگه خوندی کمکم کن...

تو این چن وقته خیلی دلت رو به درد اوردم اما واقعا منو ببخش تو رو به همون فتح المبین!!

داداشی به اندازه تموم خاکای شلمچه و شن های فکه دوست دارم!!!

دوشنبه 9/2/87

10:55 شب

پهلوون تو جبهه حماسه ها افرید

فرشته توی خونه خواب قشنگی رو دید

چشم چشم دو تا چشم

شب تا سحر بیداره

                                                  مو مو یه خرمن

                                                  پر از گرد و غباره



هزار هزار شورو شوق

لبان پر زه خنده

هزار هزار بسیجی

هزار هزار پرنده

رفتن که ما بمونیم

رفتن که دین بمونه

قربون اون موقع ها

                           قربون اون صفاتون

دست منم بگیرین

                       دلم تنگه براتون

یاعلی

نامه سيزدهم"آدم"

nemehayekhatkhorde — Thu, 24 Apr 2008 21:20:50 GMT

چه روزها كه يك به يك برون شد نيامدي...

چه عقده ها كه درگلورسوب شد نيامدي...

خليل آتشين سخن،تبربه دوش بت شكن،خداي ما دوباره سنگ وچوب شد، نيامدي...

دوباره مكركافران،دوباره جنگ نهروان،چه حيله ها كه ساكن قلوب شد،نيامدي...

براي ما كه خسته ايم ودل شكسته ايم،نه،ولي براي عده اي چه خوب شد، نيامدي...

تمام طول هفته را به انتظارجمعه ام،دوباره صبح وظهر،نه،غروب شد، نيامدي...

بازهم نامه اي ديگر...

اره منم همون عاشق سرگردانت بين واژه ها گم شدم دارم به دنبالت

مي گردم دنبال همون چيزي كه بارها تو نامه هاي قبليم گفتم ديدن روي ماهت نمي دونم،شايد هيچ وقت لياقت ديدن چهره ي نورانيت را نداشته باشم.شايد،نه،مطمئنم كه لياقت ندارم...

دلم فقط با ديدن شما مسرو خواهد شد وغم غصه ها با وجود شماست كه زايل مي شود...

تا وقتي كه ظهورنكني احساس مي كنم حتي درروزهم درتاريكي بسرمي برم.

درحالي كه دركوچه پس كوچه هاي پرازپيچ وخم زندگي قدم برمي دارم در دلم فقط اميد فرج دارم.

جان دلم هميشه پيش شما وياد شما نزد من است.

بارها در دعاي عهد مي خوانمت ولي ولي ولي ...چراجوابم را نمي دهي؟

چرا نمي آيي؟چرا؟؟؟

تا كي درفراغت ندبه بخوانم ازدوريت جسم وروحم بيماراست بغض راه گلويم رامي فشارد واكنون كه اين مطالب به ذهنم مي آيد جمعه است وباز هم اشك درچشمانم حلقه زده...

دقايق اوليه ازجمعه اي ديگرنميدونم اي كاش اين جمعه،جمعه ظهورشما باشد اي منجي عالم...

"دوخته ام،ديده به ره،اي مه بدرمن بيا

خسته زانتظارم و،ليله ي قدرمن بيا"

نامه دوازدهم "شاکی"

nemehayekhatkhorde — Wed, 16 Apr 2008 18:47:18 GMT

سلام خدا جون

خوبی؟

نه من اصلا خوب نیستم!!! خودت که میدونی چقدر دلم گرفته..حس میکنم دارم دیوونه می شم ...خداجون الان یه هفته ایی میشه که حالم بد شده...اینو همه دوستام فهمیدن...

اصلا دیگه حوصله هیچکسی رو ندارم...حتی اون چیزایی که قدیما خوشحالم میکرد الان دیگه برام ارزش نداره.از همه بدم میاد...از زندگیم.از این دنیایی که پایه هاش خیانت و قاعده هاش خشونت ...از ادمای دروغگوش. از همه و همه...

خدا جون نمی دونم چیکار کنم؟شاید به خاطر اینه که یه هفتست از مادرم اینا دورم!!!

ولی حس میکنم موضوع پیچیده تر از این حرفاست...

دلم بد جوری ابریه.از زندگیم خستم...حس میکنم اخر خطم.

چند بار قصد کردم رگمو بزنم اما هیچ علتی واسه ای اینکارم پیدا نکردم!!!

خداییش میترسم.میترسم ...اخه همچین ادم خوبیم نبودم که بخوام یه گناه کبیره هم بکنم و از عذابش نترسم!!

خداجون دلم به اندازه ی اسمونات گرفته...خودت که میدونی الان که دارم این نامه رو برات مینویسم ورقم خیسه خیسه...

اه خدا از دست خودمم خسته شدم.حتی میدونم دوستام هم از دستم خسته شدن.این یه هفته خیلی تلخ شدم.دل خیلی هارو شکوندم!!اما واقعا دست خودم نبوده.خودت می دونی همشون رو دوس دارم اما چیکار کنم خب؟؟؟!!!

خدا جون تو بگو چیکار کنم.شاید به خاطر سنم باشه .اخه یادم میاد بابام میگفت سنه 18تا20 سالگی سن دوراهیاست!!!اما خداجون کاشکی مال منم دو راهی بود اخه اینایی که من میبینم سه راهی و چهارراهی!!!!

خدا جون واقعا خسته شدم...اصلا انگار افسردگی گرفتم.همش تو اتاقمم... این روزا اصلا دوس ندارم حتی داداشمم خونه باشه.

خداجون خودت بگو چیکار کنم...خدا جون چرا دفتر زندگیم رو نمیبندی؟؟؟؟؟ مگه من تا حالا برات چیکار کردم تو دلت خوشه که من زنده باشم!!!!!!!!!!!؟؟؟

خدا جون اره حق باتو خوشی زده زیر دلم.زیادی لوسم کردن واسه همین با یه موضوع کوچولو انقدر بهم ریختم...ولی خدا من از خودمم بدم میاد...از خودمم متنفرم.از این زندگی "یکی بود یکی نبودی" خسته شدم.از این زندگی که لحظه ی دیگش معلوم نیس بدم میاد...از این زندگی که واژه ایی به نام مرگ همه جاش رو رخنه کرده بیزارم...مرگ !! لعنت به مرگ!!!

آه خدا اصلا نمیدونم چی دارم میگم...گفتم که دیوونه شدم.

اخه خداجون تو به من بگو چرا"مهدی"مرد؟خداجون اخه چرا؟؟؟؟!!!

باشه باشه دیگه درمورد مهدی صحبت نمیکنم...دیگه هیچی نمیگم.می دونم تواین یه هفته بالای 100 بار این سوال رو ازت پرسیدم...فقط یه چیز دیگه...ازت میخوام کمکم کنی فقط همین

اینم یه نامه ی ابری دیگه از منه دیوونه ی دیوونه ی دیوونه...

9:36 دقیقه شب

چهارشنبه 28/1/87

خدا جون کمکم کن نذار تنها بمونم

داستانها دارم از دیاران که سفر کردم...

nemehayekhatkhorde — Fri, 11 Apr 2008 12:33:18 GMT

سلام

خوبین؟

با یه اپ متفاوت چطورین؟

میدونم هرچی باشه جای گفتگوی با خدا رو نمیگیره اما گاهی وقتا تنوع هم بدک نیست مگه نه؟؟؟!!!

امسال دم عید خیلی دلم گرفته بود ...اصلا وقتی که فکرشو میکردم که باید امسال عید رو تو خونه باشم دیوونه میشدم...دو هفته مونده بود به عید دختر خالم اینا اومدن خونمون .دختر خالم بهم پیشنهاد داد که جنوب میای یا نه...وقتی که این حرف رو شنیدم داشتم بال در میاوردم اخه خیلی وقت بود که دلم میخواست برم مناطق جنگی رو ببینم ...ببینم اونجا ها کجاست!!!! چه چیزی داره که همه رو مجنون میکنه.

منم بدون اینکه فک کنم گفتم یعنی میشه منم بیام .شرایطش چطوریه؟

خلاصه کل شرایطش رو برام گفت و کلی هم نصیحتم کرد .که اونجا جای قرطی بازی نیست و اونجا باید حجابت رو درس کنی.. منم با قبول کردن همه ی این چیزا دلم زودتر از خودم پر کشید رفت.

موانع زیادی سر راهم بود اولا با شرایطی که میخواستن مارو ببرن من راضی نبودم بعد متلک اطرافیان که میخوای بری اونجا چیکار؟اونجا فقط کویر؟اونجا همش خاکه؟ مریض میشی و از این حرفا.

خلاصه ما هم رفتیم...روز حرکتمون چهارشنبه29/12/86...ساعت 1 ظهر امام زاده شهرمون...همه اونجا بودن..... نماز رو تو امام زاده خوندیم و دختر خالم هم طبق معمول به حجابم گیر داد و ماهم مجبور شدیم ساگمون رو باز کنیم و چادر و مقنعم رو در بیاریمو بپوشیم.

خلاصه ساعت 3 حرکت کردیم .دل تو دلم نبود ...دوس داشتم چشام رو ببندم وقتی باز میکنم تو جنوب باشم...من همیشه عاشق جاده های شمال بودم و هستم ولی اون روز از همه ی جاده ها بیزار بودم فقط دوس داشتم برسم...

بالاخره رسیدیم اولین جایی که مارو بردن تو اهواز یه جایی بود الان اسمش رو اصلا یادم نیست "40" تا شهید گمنام رو تازه پیدا کرده بودن...اینم عکسش

بعد اونجا رفتیم شلمچه ...از ماشین پیاده شدم هنوز تو شوک بودم که یعنی واقعا من اومدم تو جنوب... اومدم جبهه ....یعنی واقعا من دارم رو خاک هایی پا میذارم که خون ادمای خوب خدا ریخته شده اصلا انگار اون لحظه هنگ کرده بودم ..اروم اروم راه میرفتم ...خاکش خیلی جاذبه داشت ...همش دوس داشتم تنها باشم ...وای خدای من چقدر خاکش حرف برای گفتن داشت ...مگه خاکم حرف میزنه؟؟؟؟!!!!همه یه جا جمع شدیم ...همه روی خاکا نشستن منم مردد بودم بشینم رو خاک یا نه؟ اگه بشینم خاکی میشم...بالاخره نشستم وقتی نشستم یه ارامش عجیبی بهم دست داد.وای نمیدونید چه لذتی داره وقتی ادم سرش روی خاکای شلمچه میذاره...خودم باور نمیشد یه روزی سرم رو روی اینهمه خاک بذارم اما وقتی که گذاشتم اصلا اون سنگ ریزه ها رو حس نکردم....یه احساس عجیبی بهم دست داد...خاکش خیلی خوش بو بود...

همه بلند شدن اما من قصد دل کندن نداشتم ...اخه اونا نمیفهمیدن که شلمچه داره با من حرف میزنه...نمیدونستن خون شهدا بوی گلاب میده ادمو مست میکنه...

بالاخره بلند شدم...

این عکس هم مال یکی از همسفرامون

اون زنی که شسته سال 67 شوهرش اونجا شهید شده بود و اون دختر کوچیک و اون دختری که کنارشن نوهاشن...اون تا دوتا ایستاده ها هم ماییم

پیرزن با زبون شمالی با شوهرش صحبت میکرد انقدر سوزناک بود که خدا میدونه...

اینم یه تانگ جنگی که ما میخواستیم بریم کنارش و عکس بگیریم که درجا پسرا دوییدن طرفش و ما نرفتیم...

دیدم یه تانگی خیلی غریب افتاده تند تند رفتم طرفش و بچه ها رو صدا زدم دیدم یه دفه ایی یه سر از توش اومد بیرون نگو پسرا به اوجا هم سرایت کرده بودن...

ولی هیچ جا به اندازه ی طلاییه خوب نبود ...طلاییه بهترین جای جنوب بود...

مخصوصا که برای من یه اتفاق جالب افتاد...

تو طلاییه دم درش یه اقای طلبه ایی ایستاده بود داشت سخنرانی میکرد خیلی چیزای جالبی میگفت ...یه عالمه ادم دورش جمع شده بودن از همه جالب تر این بود که پشتش نوشته بود:" زمین چقدر حقیر است ای خاکی ها"

این جمله زیباترین جمله ایی بود که شنیده بودم...اگه بلد بودم فیلمش رو برای دانلود براتون میذاشتم خیلی قشنگ حرف میزد.

انقدر اونجا هوا گرم بود که ادم میخواست هر دیقه اب بخوره ...تو فکه هم که ادم افتضاح تشنش میشه ...رفتم به دختر خالم بگم بریم اب بخوریم که یه دفه به یه تابلو بر خوردم که روش نوشته شده بود:"العطش واژه اشنای فکه"دیگه حرفمو خوردم چیزی نگفتم تا اینکه دختر خالم گفت میای بریم اب بخوریم تابلو رو بهش نشون دادمو دیگه هیچ حرفی نزدیم....اما دیگه طاقتم تموم شد تا اومدم تو ماشین شیشه اب رو خالی کردم با اینکه ابش داغ شده بود اما بازم اب بود و رفع تشنگی میکرد....

فتح المبین هم خیلی خاطره انگیز بود مخصوصا یه سنگر بود رفتم توش خیلی جالب بود همش یاد کتابی که اخیرا خونده بودم می افتادم. او ن سنگر توصیف شده تو کتاب "ارمیـــــــــــــــــــا" بود

و اون روز با دوستم دعوا و بعد قهر کردم و دختر خالم و شوهرش و پسر خالم تا تونستن به ما خندیدن!!!!!!!!

اروند کنار هم دیگه اخرش بود ولی چون شب بود نتونستم عکس بگیرم...

خلاصه اینکه ما 5 نفر اخراجی های ماشین بودیم ...همه سوار ماشین بودن ولی ما هنوز بیرون واسه خودمون داشتیم میچرخیدیم....چه تو خونه ها میرفتیم چه تو ماشین شبا نمیذاشتیم کسی بخوابه بسکه با صدای بلند حرف میزدیم و مخندیدیم ...تازه یه چیز مهم تر اینکه ماشین ما انقدر خوشگل شده بود بسکه از محصولات فرهنگی که ترتیب داده بودیم بهش چسبونده بودیم ....عکس هر شهیدی روی یه ورق چسبونده بودیم و من و دختر خالم کنارشون شعر مینوشتیم و میچسبوندیم به پنجره ها...من باشهید اوینی و شهید همت همسفر بودم...انصافا هم همسفرای خوبی بودن...

راستی:

حکایت همچنان باقیست...

یاعلی

نامه ی یازدهم" آدم"

nemehayekhatkhorde — Sat, 05 Apr 2008 20:01:13 GMT

السلام عليك يا بقية الله

سلام برتواي رحمت الهي،اي نورخدا كه هرگزخاموش نخواهي شد.

سلام برتواي گشاينده ي گره هاي بسته،اي ثابت كننده ي حق ونابود كننده ي باطل.

همواره متوقع ومنتظردوران ظهورتوام اي شفاعت كننده شفيعان،اي شفا دهنده دلهاي خسته وبيماران ناعلاج،اي منجي عالم بشريت،اي اميدم اين عهدوپيمان من است با تو،توكلم بعد ازخدا به شماست اي نورخدا.

مولايم،انتظارمقام رفيع شهادت درركابت را دارم،مي خواهم درنزد خدا به واسطه ي شما كامياب گردم.

ايستاده ام در مقابل شما براي زيارت وديدنت،من گنهكاروپشيمانم ازعمل هاي ناشايستم،اما تكيه كردم برشفاعت تو،پس پرده پوش برعيب هايم برلغزش وگناهانم.

چه كنم كه هم اكنون با كوله باري ازگناه با شما درد و دل ميكنم،

مولايم برطرف كن غم هايم را،امن وامنيت بده به كشورم...

مي دانم كه زمين وزمان به واسطه وجود مبارك شما پرازعدل وداد خواهد شد.

اي چراغ تابناك الهي مي خواهم درركابت صادقانه جان دهم وشهيد شوم.

مي خواهم لبيك گويان به ندايت پاسخ گويم.

سرمه وصال ديدارت را با ذره اي نگاه به ديدگانم بكش،خاك كف پايت را سرمه ديدگانم قراربده دست مباركت رابه سرما گنهكاران بكش.

يا بقية الله،موج هاي گرفتاري مارا برطرف ساز ومارا ازپرتگاه هلاك وآتش دوزخ نجات بده دردنيا وآخرت شفيع مؤمنان باش زيرا مي دانم كه خيلي پيش خداوند عزيزي...

نامه دهم "شاکی"

nemehayekhatkhorde — Sat, 15 Mar 2008 08:50:18 GMT

سلام خدا جون

حالت خوبه؟

خدا جون چن وقتی میشه که دارم به این موضوع فکر میکنم که ما بندها چطوری خیلی خیلی راحت گول شیطان رو می خوریم...

چطوری گاهی وقتا شیطان میشه بهترین دوست ما....

آخه شیطان کیه؟!!؟؟

مگه همونی نیست که وقتی مارو افریدی اون به ما سجده نکرد و تو اون رو از درگاهت طرد کردی؟!؟!

و شیطان از همان لحظه بود که سوگند یاد کرد که تا اخرین لحظات فرزند "آدم" را گول بزند و تو چه مغرورانه در سوره ی حجر ایه ی {42}فرمودی:{ان عبادی لیس لک علیهم سلطان الا من اتبعک من الغاوین} و{هرگز تورابر بندگان خالص من تسلط و غلبه نخواهد بود لیکن سلطه و اقتدار تو بر مردم نادان و گمراهیست که پیرو تو میشوند.} و در ایه ی بعدی فرمودی:{وعدگاه تمام ان مردم گمراه همانند تو در جهنم است.}

خدا جون گفتی خالص؟؟!! اما منظورت از خالص چیه؟

خالص به کسی می گن که مسلمون باشه و نماز و روزه و اینارو به جا بیاره و اگه مرد ریش و سبیل داشته و باشه و اگه خانوم باشه چادر بذاره و پوشیه به صورتش ببنده و در عوض از امامت و اخلاق پیامبری هیچی ندونه تازه با اینکاراش فک کنه اقامون امام زمان که ظهور کنه اون صد در صد از یاران اقاست.

این موضوع مفصل باشه که زنده بودم باهم دیگه در مورد این قضیه صحبت کنیم.

وقتی به گذشته و حال خودم نگاه میکنم میبینم که چقدر ساده گول شیطان رو خوردم و بعد از خودم نا امید می شم که هیچ وقت به بهشت راه پیدا نمیکنم ولی تو همین سوره ی "حجر"یه چند تا ایه که جلوتر رفتم به این ایه برخوردم:{نبی عبادی انی انا الغفور و الرحیم}{ای رسول ما بندگان مرا اگاه ساز و مژده ده که من بسیار امرزنده و مهربانم}....

وای خدا تو خیلی ماهی...کاشکی همه ی ما درک میکردیم که تو چقدر مارو دوس داری...

بخشنده ی من .بزرگ من.شکیبای من من این جمله رو خیلی دوست دارم که میگی:"تو یک قدم بسوی من بیاو من هزاران قدم به سویت میایم"

منم فک میکنم امسال عید دارم یک قدم به طرف تو میام امیدورام توهم هزاران قد به طرف من بیای اون وقت که من به تمام رویاهای 18 سال زندگیم میرسم. از الان مدام این ایه تو گوشم میپیچه:{انا لله و انا الیه راجعون} امیدوار کننده ترین ایه....

خداجون وعده ما 28 اسفند همونجایی که خودت میدونی.

خداجونم ممنونم از اینکه دوباره بهم یه فرصت دیگه ایی دادی تا بتونم قلم تبدارم رو تو دستای سردم بگیرم و دیوونه تر ازهمیشه یه نامه ی ابری دیگه برات بنویسم.

خداجون به خاطر همه ی داده و نداده هات شکر

یاعلی

" پیشاپیش سال نو روهم به همتون تبریک میگم"